YERYÜZÜNDEKİ insan sayısı, birçok hayvan türünü çoktan geçti:

Koyunlar (1.2 milyar)...

Kediler (200 milyon)...

Eşekler (70 milyon)...

Develer (20 milyon)...

Ayılar (200 bin boz, 22 bin kutup)...

Serçe (950 milyon)...

(.........)

İnsan; 6.8 milyar...

(Çekirge, sinek ve böcek sayılarını bilmiyoruz...)

*

Ve insanlar dünyaya artık sığmıyorlar.

Tüm sorunların temelinde bu var; bu yüzden 1.5 milyar insan aç... Kendi topraklarında beslenemeyen insanlar, bu yüzden tokların yanına varmak için denizlerde boğuluyorlar...

Petrol savaşları bu yüzden...

Artan insan sayısına kaynaklar yetmediği içindir bu ekonomik krizler... Ve buğday yetmediği için bilim adamlarının aklına şu korkunç GDO`lar geliveriyor.

Su savaşları başladı sayılır...

Su yetmiyor...

Sanayi atıkları ve gazlar nedeniyle, bilim adamlarının o sözünü ettikleri "büyük felaketin" nedenidir; artan insan sayısı...

*

Dünyanın başı insanla derttedir...

Yeryüzündeki tüm canlılar, yaşama alanları ve beslenme olanakları daraldığında, kendi üremelerini azaltırlar, insan hariç...

Sıradan insanlar bunun bilincinde olsalar da; bilinçsiz-muhtaç kalabalıklara ihtiyacı olan siyasetçiler bunu istemezler... Bir de; yeni gelenlere çocuk bezi, çikolata, mama, oyuncak... Daha sonra; cep telefonu, araba, prezervatif, ev... Peşinden; sigorta, takma diş, ilaç, anjiyo malzemesi satmak isteyen zenginler...

Ve insanoğlunun büyük istilası sürer...

Bir gün; çelik yığınları arasından başını çıkartan son menekşe koparılıncaya, son balık avlanıp son kuş vuruluncaya ve son damla su içilinceye kadar...

Bekir Coşkun
HABERTÜRK 

08.11.2009

BARINAĞIN demir kapısı her açılıp kapandığında, o kafesinin ön tarafına koştu...
Uzun kulaklı, kocaman gözlü kafasını demirlerin arasından uzatıp büyük kapıya baktı...
Geldiler mi?
Ben onu birkaç sene önce görmüş, köşemde yazmıştım.
Henüz annesinin kokusunu duya duya büyürken onu alıp cam bir vitrinin içine
koydular, küçük bir kız annesi ile gelip satın aldı.
Sıcak bir evde, küçük kızla çok mutlu günleri olmuştu.
Divanların üzerinde oynadılar, camdan sokağı seyrettiler, akşamları baba geldiğinde kapıya birlikte koştular.
Bir gün mahkemenin
“Lojmanda köpek beslenmez” hükmü gereği onu işte bu barınağa getirip bıraktılar.
Önceleri küçük kız hafta sonları babasının elini tutarak gelip onu görüyor, biraz başını okşuyor, sonra ağlaya ağlaya gidiyordu.

Bugün 4 Ekim, Dünya Hayvan Hakları Günü...

Uygar ülkeler bu günü 1931‘de kutlamaya ve hayvanlara karşı görevlerini yapmaya başladılar.
UNESCO, Hayvan Hakları Evrensel Bildirgesi’ni 1978’de kabul etti, tüm dünyaya duyurdu.
Türkiye 2004‘te “Hayvanları Koruma Yasası”nı AB uyumu gereği kabul etti. Ama yasayı yapan devlet, hiçbir zaman onu uygulamadı. Yasayı ne yerel yönetimler gördü, ne kamu kurumları anladı, ne de mahkemeler tanıdı...

Başta o yasanın yapıldığı şehir, ülkenin başkenti Ankara’daki barınakları bir gelip görmelisiniz...
Bu yüzden tüm dünya bugünü hayvanları ile kırlarda mutlu kutlarken... Türkiye’de hayvan dostları; dünyanın en merhametsiz, en vicdansız, en acımasız insan-hayvan ilişkisinin acısı ile dizlerine vuruyorlar...

Barınağın demir kapısının sesi her geldiğinde, büyük köpeklerden korkup saklandığı kuytudan çıkıp koştu...
Kafasını parmaklıklardan uzatıp baktı; gelen o küçük kız mı?..

(.........)

Bu yaz başında küçük kızın küçük köpeği demir kafesin içinde öldü.
Bakıcılar onu, başını uzatmış büyük kapıya bakarken bulduklarını söylediler.
Barınağa yakın tarlaya gömdüler küçük köpeği...

Bu bahar orada sarı çiçekler açacak...



04 EKİM 2009
BEKİR COŞKUN