KÜÇÜK İSTAVRİTİN ÖYKÜSÜ

smaller text tool iconmedium text tool iconlarger text tool icon


Image


KÜÇÜK İSTAVRİTİN ÖYKÜSÜ

 

Küçük istavrit yiyecek bir sey sanıp,

Hızla atıldı çapariye.

Önce müthis bir acı duydu dudağında

Gümbür gümbür oldu yüreği

Sonra hızla çekildi yukarıya...

 

"Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar,

Hani gorup de gokyuzunu ve insanı,

Oltadan son anda kurtulanlar.

Ne care, balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu

Küçük istavrit anladı, yolun sonu...

 

İnsanlar gelip geçtiler önünden

Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine,

Yavaşça karardı dünya,

Başı da dönüyordu,

Son bir kez düşündü derin maviyi,

Beyaz mercanı, bir de yesil yosunu...

Aslında hep merak etmişti,

Denizlerin üstünü.

Neye benzerdi acep gökyüzü ?

Bir yanda büyük bir merak,

Bir yanda ölüm korkusu...

 

Koca denizlere sığmazdı yüreği,

Oysa şimdi yüzerken

Küçücük yeşil leğende,

Cansiz uzanıvermis dostlarına

Değiyordu minik yüzgeci...

 

İşte tam o anda eğilip aldım onu,

Yürüdüm deniz kenarına,

Bir öpücük kondurdum başına..

İki damla gözyaşından ibaret,

Sade bir törenle saldım denizin sularına...

 

 

Bir an öylece bakakaldı,

Sonra sevinçle dibe daldı...

Gitti , tüm kederimi söküp atarak

Teşekkürü de ihmal etmemisti...

Bir kaç degerli pulunu elime avuclarıma bırakarak...

 

Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme...

Sorar gibiydiler neden yaptin bunu niye?

"Bir gün dedim bulursam kendimi

Yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz,

Son ana kadar hep bir umudum olsun diye !.."


Image

 

opencart tema opencart temaları